Paper Hats

Paper Hats

© Eva Vermandel

Eén puls. Eén knik. Eén gecomprimeerde schokgolf die de groove beteugelt. Een ritmisch stuwen als hartslag van het Hier en Nu.
Want De Puls is heilig in de nis waar Paper Hats huist. Neem nu 'Tana’: met een ijl hoofd meanderend over de beat, gebrainwashed door korzelig analoog. De groove: hoekig. Je kan j’er lelijk aan bezeren. Met geschramde benen dansen tot de trance je verzwelgt.

Je mechanisme dwingt je langsheen vale neon, een flikkerend 'exit’-bordje dat almaar verder weg lijkt, naar een achterdeur die zich telkens aan het oog onttrekt. Slowmotion escapisme. Rakelings langs de roes. Boksen met je schaduw.

Dit is het moment waarop de nostalgie weemoed baart. Een zich sierlijk wentelen in Weltschmerz. Een mens moet wat. We heupwiegen, we glimlachen, we neuriën de noten die je anders niet hoort. De gebalde schwung van 'OSH’ haakt zich vast aan je ledematen. Een klankbad dat zich openvouwt als een bloemenkelk en dan rücksichtlos in roekeloze synthruis desintegreert.

Geen ego in dit labo.
Uitsluitend synergie.
En die onvermoeibare puls.
Beweeg. Buig. Barst. Bounce.

Op zoek naar puur en simpel, loom groovend op 'Zie’, een draaikolk vol gemuilkorfde euforie. De vinger aan de pols van overspannen funk.
Death disco.
Kosmische balearen.
We borstelen de stofnetten uit de hemel, lonkend naar de comedown.

Met 'Out’ naar de achterdeur. Een zucht van twee minuten. De ontsnapping nabij.

Zoom uit en zie: Paper Hats etaleert een kordaat hortende beweging, meedogenloos in zijn cadans, melancholisch rondom de contouren, verrukt en verrukkelijk tot in zijn diepste klankkiemen. 180 gram integriteit. 200% passie. Onversneden D.I.Y.

Dansen? Dansen.